Amen to that! Well said
Deel je inzicht!
- Onderwerp starter Mindless
- Startdatum
Had vanmiddag rond half 4 geloof ik wat 4F-MPH genomen. Heb daar nu een uurtje of zo een heel klein mini "dipje" van. In de zin van: het niet helemaal meer kunnen vinden: beetje onrustig en ja eigenlijk toch: wat terugverlangen naar die kleine buzz die het middel eerst gaf. Niks heel vervelends ofzo, maar ook niet dat fijne gevoel.
Maar als je dan gaat kijken hè: het effect van dat middel (4F-MPH dus) is al subtiel: dat vredige gelukkige gevoel. Maar er is een nog subtielere vredigheid daarónder, die van jezelf komt. En dat kan zo lastig te herkennen zijn, omdat het zo stil is. Zeker met gedachten eroverheen van: "goh ik zou wel graag weer dat gevoel van net willen hebben!". Maar ondertussen is die diepere vredigheid er de héle tijd. Je kunt er als het ware in "terugzakken" en vanaf daar zien: hé, dit is helemaal oké. Het voelt misschien niet zo goed als dat eerdere gevoel, maar het is hier de hele tijd beschikbaar voor me. Ik kan erin rusten, zelfs mét eventuele opdringerige gedachten en gevoelens. En dat geeft een ander soort van vredigheid die niet afhankelijk is van je gevoel. Want zelfs die gedachten en gevoelens zijn er compleet van doordrongen. Je ziet dat alleen soms (of eerder: vaak) niet, omdat het zo stil is. In tegenstelling tot een gedachte of gevoel schreeuwt het niet naar je: "hé! hier ben ik!"
Het is er slechts: compleet stil en vredig en beschikbaar voor jou om erin terug te vallen om te rusten. En vanaf dáár bekeken lijken dingen heel anders. Want nu is je vredigheid niet meer afhankelijk van je gevoel en kan je denken vrij worden.
Maar als je dan gaat kijken hè: het effect van dat middel (4F-MPH dus) is al subtiel: dat vredige gelukkige gevoel. Maar er is een nog subtielere vredigheid daarónder, die van jezelf komt. En dat kan zo lastig te herkennen zijn, omdat het zo stil is. Zeker met gedachten eroverheen van: "goh ik zou wel graag weer dat gevoel van net willen hebben!". Maar ondertussen is die diepere vredigheid er de héle tijd. Je kunt er als het ware in "terugzakken" en vanaf daar zien: hé, dit is helemaal oké. Het voelt misschien niet zo goed als dat eerdere gevoel, maar het is hier de hele tijd beschikbaar voor me. Ik kan erin rusten, zelfs mét eventuele opdringerige gedachten en gevoelens. En dat geeft een ander soort van vredigheid die niet afhankelijk is van je gevoel. Want zelfs die gedachten en gevoelens zijn er compleet van doordrongen. Je ziet dat alleen soms (of eerder: vaak) niet, omdat het zo stil is. In tegenstelling tot een gedachte of gevoel schreeuwt het niet naar je: "hé! hier ben ik!"
Het is er slechts: compleet stil en vredig en beschikbaar voor jou om erin terug te vallen om te rusten. En vanaf dáár bekeken lijken dingen heel anders. Want nu is je vredigheid niet meer afhankelijk van je gevoel en kan je denken vrij worden.
Die kennis heb ik ook als mens. Maar om er ook altijd bewust van te zijn, dat is lastig.
Die stille stem, de gedachten, continu in de ik-vorm, meningen, en waar 'ik' 'me' toch behoorlijk mee associeer.
Die kan me nog regelmatig behoorlijk onrustig maken. Het ego trekt me uit het nu soort van. Dat maakt de drugs ook zo aanlokkelijk. Die rust is er zowel bij stims als downers. Kan er ook helemaal zijn nuchter in een flowstate. Als ik bezig ben met dingen doen.
Maar nuchter in meditatie, niks doen, dat vind ik echt moeilijk. Zo. Veel. Zinloze. Gedachten. Vraag me af of ik dat ooit als rust ga ervaren voor langer dan een minuut. En wie weet wat de toekomst brengt haha. God. Misschien krijg ik een oontspannender geest voor meditatie in de toekomst.
Zie, het ego is alweer in de toekomst tijdens het typen haha. Stay here. Now.
Die stille stem, de gedachten, continu in de ik-vorm, meningen, en waar 'ik' 'me' toch behoorlijk mee associeer.
Die kan me nog regelmatig behoorlijk onrustig maken. Het ego trekt me uit het nu soort van. Dat maakt de drugs ook zo aanlokkelijk. Die rust is er zowel bij stims als downers. Kan er ook helemaal zijn nuchter in een flowstate. Als ik bezig ben met dingen doen.
Maar nuchter in meditatie, niks doen, dat vind ik echt moeilijk. Zo. Veel. Zinloze. Gedachten. Vraag me af of ik dat ooit als rust ga ervaren voor langer dan een minuut. En wie weet wat de toekomst brengt haha. God. Misschien krijg ik een oontspannender geest voor meditatie in de toekomst.
Zie, het ego is alweer in de toekomst tijdens het typen haha. Stay here. Now.
Meditatie is imo niet niks doen, maar het opmerken van dat wat al stil is, al de hele tijd. Tijdens dat mag alles er zijn: gedachten/gevoelens/activiteiten. Maar temidden van dat ken je jezelf als die stilte in die storm van activiteit.
Het lastige is de gewoonte om te grijpen naar alles wat om je heen vliegt in de storm. Dat geeft ook het gevoel dat je de stilte/vrede kwijtraakt, maar het is alleen maar de focus op al die beweging die dat zo laat lijken. In werkelijkheid ben je de hele tijd alleen maar de stilte in het midden van de storm. En kun je elk moment ook "terugkeren" naar dat, ongeacht hoe hard de storm om je heen woedt.
Deadwing
Wijs gebruiker
Helemaal mee eens maar o zo moeilijk om dit in de praktijk uit te voeren en ik mediteer al vele jaren. Ik laat me mezelf bij erg stressvolle momenten en tijden nog steeds helemaal meesleuren in een maalstroom van gevoelens en gedachtes. Op die momenten is het besef van die stilte in de storm ver te zoeken.
Ik ben me tijdens mediteren soms heel bewust van die stilte. Gedachtes zijn vrijwel verdwenen en er is alleen het "ik" dat waarneemt. Een hele enkele keer overkomt me dat enorme rustige gevoel overdag wel eens. Vooral als ik in de natuur wandel.
Deadwing
Wijs gebruiker
Ik wil je toch aanraden te blijven mediteren. Het lijkt een hele zinloze activiteit dat maar gewoon zitten met gesloten ogen en observeren maar dat is het (voor mij in ieder geval) niet. Je zou Mindfulness eens kunnen proberen als je daar niet bekend mee bent.
Ja raar hè. Hoe het soms zo onbereikbaar lijkt, terwijl je echt wel weet dat het er is, maar de drang om je gedachten te volgen is soms zo groot. Zal wel vooral (een hele sterke) gewoonte zijn.
Eenmaal wel eraan overgeven is echt heaven on earth, zonder overdrijven.
Naar mijn mening gaat het ook allemaal veel makkelijker als je je wereldse zaakjes goed op orde hebt. Ik weet dat het in princípe niet een voorwaarde hóeft te zijn, maar het maakt het ergens toch makkelijker. Bijvoorbeeld: alles qua sociale contacten en familie goed, alles financieel goed, alles qua je lifegoals goed. Dit maakt het makkelijker om jezelf op die momenten helemaal toe te laten terug te keren naar die stilte die je eigen thuis is en die hemel op aarde te ervaren. Drugs is er echt niets bij.
Deadwing
Wijs gebruiker
Klopt maar vele miljoenen leven in bittere armoede en zijn meer boeddhist dan wij ooit zullen zijn. En boeddhisten die in tempels leven bezitten vrijwel niets. Heel eerlijk gezegd ben ik wel eens jaloers op die levenswijze maar ik zou het toch niet op kunnen brengen. Te westers opgevoed..
Ik wil even een persoonlijk voorbeeld geven waarom ik bijvoorbeeld dit weekend niet heb gemediteerd. Na ruim vijf weken thuis te hebben gezeten met een hamstringspier (mijn werk is vrij fysiek dus was niet mogelijk), was ik vrijdag eindelijk weer begonnen. De werksfeer in mijn bedrijf is vrij gemoedelijk dus ik was blij weer aan de slag te kunnen gaan. Totdat ik het nieuws hoorde dat een van onze supervisors op 8 mei was overleden. Hij was al maanden ziek met darmkanker dus we waren allemaal voorbereid maar ik voelde me nog steeds zo ontdaan.. Hij is ook maar 32 geworden. En hij was enig kind thuis dus je kunt je voorstellen hoe erg dit voor zijn ouders moet zijn. Ik heb zelf een broer aan maagkanker verloren in 2001 en nog twee andere familieleden dus werd weer keihard op de feiten gedrukt over de vergankelijkheid van ons bestaan hier op aarde. En ik ben ook geen volwassen kerel op leeftijd met een pantserhuid. Ik trek me dit soort dingen oprecht buitensporig aan en ik heb er het hele weekend aan lopen denken. Terwijl ik maar al te goed weet dat je juist bij tegenslag of stress eigenlijk moet mediteren. Maar ik kon het echt niet opbrengen.
Ik zou nooit een boeddhist willen zijn en daarnaast: ik ben al een boeddha. Maakt me ook niet speciaal, want iedereen is een boeddha. Iedereen is het geheel dat zich voordoet als een bepaalde vorm, dus: een boeddha.
Het gevaar wat je ziet met boeddhisten en dergelijke is dat ze helemaal doorschieten naar de onstoffelijke, ongemanifesteerde kant. Ja, dat is onze diepere echtere essentie, maar tegelijkertijd heb je hier een leven op aarde. Je bent tóch al die diepere essentie. Wat probeer je dus te bereiken met altijd maar mediteren. Niet dat mediteren slecht is, helemaal niet. Maar het leven is er ook om geleefd te worden. Je essentie is vormloos, onsterfelijk, maar je hebt daarnaast ook een (tijdelijke) vorm. Het is niet het ene of het andere.
Dat is inderdaad keihard op de feiten van dit vergankelijke bestaan gedrukt worden.
Doet me denken aan Gautama's blootstelling aan ziekte, ouderdom en de dood, toen hij de wereld buiten de paleis muren ontdekte.
Waarom zou je dan eigenlijk moeten mediteren?
Want wil je het dan eigenlijk niet juist stiekem weg mediteren om het niet te hoeven voelen? Soms is het misschien juist goed om het gewoon te ondergaan als mens zijnde, ook al is dat niet je diepste werkelijkheid.
Deadwing
Wijs gebruiker
Even teruglezend is het 'moeten' ook wat overdreven. En ik realiseer me ook al een tijdje dat (voor mij) meditatie niets meer dan een gewoonte is. Maar ik vind het prettig om te doen omdat het me erg rustig maakt en ik voel me er minder eenzaam door. Ik heb lang geleefd met en geloofd in de illusie dat het me diepe inzichten zou verschaffen of misschien zelfs tot verlichting zou kunnen leiden. Daar geloof ik dus al een tijdje niet meer in maar ik blijf het wel een positieve en goede gewoonte vinden. Ik voel me ook gewoon elke dag beter als ik minstens 10 minuten mediteer. En het kan helemaal geen kwaad itt allerlei verslavende middelen.
Deadwing
Wijs gebruiker
Het enige positieve (al klinkt dat erg raar vind ik) is dat elke keer als je zoiets meemaakt je met beide voeten terug in de realiteit staat en dat je je eigen levensomstandigheden weer onder de loep moet nemen. Pluk de dag (want het kan je laatste zijn), dankbaar zijn dat je gezond bent, enz, enz. Door vijf weken gedwongen thuiszitten waren de muren al op me af gekomen en dan komt zelfmedelijden (wat ik altijd probeer te vermijden) snel om de hoek kijken. Terwijl mijn situatie natuurlijk in het niet valt bij iemand die nog maar een paar maanden te leven heeft..
Alinde
Badass junkie
Dat je nog zoveel van iemand kunt houden maar als diegene niet wil praten je er niets aan kunt doen. Dat de weken vanzelf voorbij gaan en dat het heus wel weer eens zomer zal worden en dat het nu al weken regent in mijn hart.
En ik moet aan het liedje van Herman van veen denken.
En ik moet aan het liedje van Herman van veen denken.
Alinde
Badass junkie
Dat ik sommige vrienden niet meer mee zal nemen naar mijn nieuwe leven. Het voelt lullig als het oude vriendschappen zijn. Maar al die mensen uit de psychiatrie, al die kapotte langspeelplaat-types. Met sommigen raakte ik bevriend omdat ze 'ook geen werk hadden'.
Er zullen er heus twee of drie overblijven. Maar ik word sterker, lichamelijk en fysiek. En ik kan er niet meer zo goed tegen als mensen praten praten praten en nog eens praten maar geen stappen zetten in dit leven.
Ergens moeilijk omdat je iemand verdriet doet maar ik kan het niet meer, kan niet altijd maar luisteren.
Er zullen er heus twee of drie overblijven. Maar ik word sterker, lichamelijk en fysiek. En ik kan er niet meer zo goed tegen als mensen praten praten praten en nog eens praten maar geen stappen zetten in dit leven.
Ergens moeilijk omdat je iemand verdriet doet maar ik kan het niet meer, kan niet altijd maar luisteren.
Hippie Langwaus
DF-koning
Dat mag je zeker. Het is heel goed om te herkennen met welke mensen je beter weinig of niet om moet gaan voor je eigen herstel, ontwikkeling en uiteindelijk ook levensgenot.
Hier hoef je je echt niet voor te schamen of schuldig door te voelen. Denk maar wat meer aan jezelf en en wat goed is voor jou.
Natuurlijk, een gezond iets juist. Misery loves company dus sommigen zullen je proberen daar op hun niveau (klagen, passief in hun leven blijven, etc.) te houden of daar naar terug te trekken. Die zijn er (nog) niet aan toe om te groeien, maar als jij dat wel bent moet je door en dat kan soms verbreken van contact betekenen.
Alinde
Badass junkie
Dank je!
Een persoon vond ik al een tijdje lastig. Want ik ken diegene al 18 jaar. Maar het viel mij nu een paar keer op dat ik iets vertelde over de kliniek en dat hij dan begon over zijn zonnepanelen of de achternicht van de overbuurman etc etc. Bij mensen die het kliniekleven totaal niet kennen zou ik dat nog begrijpen..... maar deze zit gewoon helemaal in zijn eigen wereld.
Hij heeft zijn hulpverlening op een laag pitje gezet anderhalf jaar terug ´want hij had mij toch nog´. Er werd wat gereorganiseerd en hij had zichzelf bij de ´lichte categorie´ ingedeeld terwijl hij m.i. niet zelfstandig leeft. Moet hij allemaal zelf weten maar als hij als reden geeft dat ´hij mij nog heeft´ dan gaat er iets niet goed.
Ik zit snotverdomme in een van de zwaarste klinieken van de regio. Ik hoef geen gezeur over zijn zonnepanelen.
Een persoon vond ik al een tijdje lastig. Want ik ken diegene al 18 jaar. Maar het viel mij nu een paar keer op dat ik iets vertelde over de kliniek en dat hij dan begon over zijn zonnepanelen of de achternicht van de overbuurman etc etc. Bij mensen die het kliniekleven totaal niet kennen zou ik dat nog begrijpen..... maar deze zit gewoon helemaal in zijn eigen wereld.
Hij heeft zijn hulpverlening op een laag pitje gezet anderhalf jaar terug ´want hij had mij toch nog´. Er werd wat gereorganiseerd en hij had zichzelf bij de ´lichte categorie´ ingedeeld terwijl hij m.i. niet zelfstandig leeft. Moet hij allemaal zelf weten maar als hij als reden geeft dat ´hij mij nog heeft´ dan gaat er iets niet goed.
Ik zit snotverdomme in een van de zwaarste klinieken van de regio. Ik hoef geen gezeur over zijn zonnepanelen.
_shikantaza
Badass junkie
Je maakt gezonde keuzes. En je eigen welzijn op 1 zetten is heel fijn.
miles
Wijs gebruiker
Niet bij mensen blijven hangen die je eigen herstel en/of geluk in de weg staan lijkt me een gezonde keuze, en niet anders!
Niets weten, is terug in het hof van Eden zijn, terug in onwetendheid, terug in onschuld, terug in gelukzaligheid. Zeggen/denken: ik weet... Is eten van de boom van de kennis en daardoor de keuze maken uit het hof van Eden te treden.
Eden is alleen hier en nu en kan daarom alleen hier en nu betreden en verlaten worden. De prijs voor gelukzaligheid: de prijs voor het herbetreden van Eden is het opgeven van weten. Alles wat je aan jezelf toe hebt gevoegd verhinderd het door het oog van de naald gaan. Niets kan meegenomen worden en dat wat je bent is al aan de andere kant.
Eden is alleen hier en nu en kan daarom alleen hier en nu betreden en verlaten worden. De prijs voor gelukzaligheid: de prijs voor het herbetreden van Eden is het opgeven van weten. Alles wat je aan jezelf toe hebt gevoegd verhinderd het door het oog van de naald gaan. Niets kan meegenomen worden en dat wat je bent is al aan de andere kant.
Alinde
Badass junkie
Dank jullie wel!!
Want ik zit nu op een moment dat ik bijna zit te wachten op een verhaal van de begrafenis van de tante van de achterbuurman. Maar wat ik nodig heb is rust. Dat moet ik niet zoeken bij iemand die zo blijft hangen in zijn eigen verhaal, of eigenlijk in de ellende van andere mensen.
Alinde
Badass junkie
Nog een inzicht, dat ik één verpleegkundige wil bedanken voor mij met rust laten.
Heb steeds gedacht, wat een vage vrouw. Nu merk ik dat zij alles ziet en hoort maar vooral weet wanneer je rust wilt. Staat nooit op mijn kamer oid. Dat zijn de betere: Die zien wanneer je rust wilt.
Heb steeds gedacht, wat een vage vrouw. Nu merk ik dat zij alles ziet en hoort maar vooral weet wanneer je rust wilt. Staat nooit op mijn kamer oid. Dat zijn de betere: Die zien wanneer je rust wilt.
Wat als alle dingen die we niet willen voelen helemaal niet hoeven te verdwijnen om dat te krijgen wat we willen voelen? Dat hetgeen dat we willen juist ligt verscholen in dat wat we niet willen. Dat het antwoord ligt in de vraag. Dat de vervulling ligt in de wens.
- Onrust/spanning er laten zijn is berusting
- Pijn en verdriet er laten zijn is verzachting
- Boosheid er laten zijn is vergeving
- Angst er laten zijn is moed
- Jaloezie er laten zijn is de ander het gunnen
- Haat er laten zijn is liefde
Wat als het weg proberen te krijgen van deze gevoelens juist de verhindering is tot de oplossing ervan.
- Onrust/spanning er laten zijn is berusting
- Pijn en verdriet er laten zijn is verzachting
- Boosheid er laten zijn is vergeving
- Angst er laten zijn is moed
- Jaloezie er laten zijn is de ander het gunnen
- Haat er laten zijn is liefde
Wat als het weg proberen te krijgen van deze gevoelens juist de verhindering is tot de oplossing ervan.
Knulletje
Experimenterende gebruiker
Waarheid. Accepteer dat 'wat is' en Accepteer ook dat je misschien niet accepteert maar probeer een strijd te vermijden.
Dat geldt/kan ook gelden voor verslaving heb ik ooit eens gelezen. Accepteren schept ruimte.
Was het allemaal maar zo makkelijk en lekker cliché dit. Ik ken ook genoeg mensen die hebben geaccepteerd dat ze verslaafd zijn en daardoor nooit de drang hebben om te stoppen. Of accepteren dat ze nooit die geweldige baan krijgen en stoppen met streven ernaar. Enz...
Natuurlijk is dit een grote kern van waarheid en begint veel met acceptatie. Alleen vind ik het woord acceptatie de lading niet volledig dekken. Ik begrijp echt wat jullie zeggen en ben het er min of meer mee eens maar alles is zo makkelijk gezegd af en toe door mensen die wel goed in hun vel zitten. Mensen die in een dip zitten weten dit ook wel maar doe het maar eens als je in die dip zit.
Ik ben sinds dit jaar toch wat anders gaan kijken naar dit soort dingen. Sinds ik eens echt echt in een diepe put gezeten heb en tijden deze cliché dingen tegen me is gezegd maar totaal niet hielpen dat te horen. Het wekte bij mij juist meer weerstand op en dan te bedenken dat ik deze dingen ook altijd makkelijk heb gezegd tegen mensen in een dip/depressie enz.
Accepteer, laat los, ga lopen, ga mensen opzoeken, gewoon even leuke dingen doen, sporten, de natuur in, mediteren. Maar precies deze dingen lukken niet tijdens een diepe mentale dip/depressie/ontwenning, ook als je weet dat deze dingen goed voor je zouden zijn.
Ben nogmaals het er mee eens hoor wat betreft acceptatie maar wilde toch even de andere kant hiervan belichten.
Dit was toch wel een soort inzicht dat ik heb opgedaan tijdens deze reis van afkick en ontwenning.
Het is niet makkelijk zoals dat, maar het ís simpel zoals dat.
Het inzicht waar je op reageert had ik gisteravond toen ik in bed ging liggen met overal pijn in mijn lichaam, een ontregelde ademhaling en een gevoel van iets missen in mijn leven: alles dat ik het laatste halfjaar doe is werken, thuiskomen, (moeilijk) slapen, repeat. Met die constante pijn en verstokte ademhaling.
Maar het is wel zoals dat:
Laat de pijn er (volledig) zijn en er is verzachting. Laat de ontregelde ademhaling er (volledig) zijn en de ademhaling komt terug naar zijn natuurlijke moeiteloze staat. Laat het gevoel van de leegte van (een aspect van) je leven er zijn en er is vervulling.
Het meest wonderbaarlijke eraan, is dat de mate van pijn/lijden er niet toe lijkt te doen, omdat de oplossing ín de pijn ligt. De pijn bestaat uiteindelijk alleen uit bliss: gelukzaligheid, liefde, wat je het ook wilt noemen. Dat is het "spul" waarvan het uiteindelijk - in essentie - gemaakt is. Maar het is pijnlijk omdat de acceptatie ervan (nog) niet volledig is. Alles is energiegolven, maar laten we die golven niet stromen dan blokkeert daar de boel, wat ervaren wordt als pijn in 1 van zijn vele vormen.
Nogmaals: het is niet makkelijk. Maar het ís simpel.
Dat is geen acceptatie, dat is opgeven.
We komen hier niet om een comfortabel leven te leiden maar om te groeien. Onze hogere zelf geeft ons schijnbaar onoverkomelijke uitdagingen omdat het weet dat we die kunnen overkomen en dat dát is hoe we groeien. Het is een kwestie van door middel van actie en uitdaging in de wereld jezelf van datzelfde te overtuigen.
Knulletje
Experimenterende gebruiker
Het is inderdaad kort door de bocht en makkelijk gezegd of makkelijker gezegd dan gedaan.
Mijn eigen ervaring is, en wat ik ook bij andere gezien heb, dat het bijna dwangmatig zoeken naar methoden/oplossingen die vaak niet blijken te werken vaak resulteren in een gevoel van falen om weer dieper in die put te geraken. En in die staat is het verdomd lastig om tot een aanpak te komen die werkt. Ik heb zelf mogen ervaren dat het stoppen met piekeren over gebruik of het tijdelijk als iets te zien dat er gewoon mag zijn, kan leiden tot geestelijke rust en ruimte om tot frisse ideeën/alternatieve aanpak te kunnen komen die wel werken.
Wij mensen willen alles maar bedenken, verklaren en analyseren maar ik geloof niet dat daar de oplossing in ligt.
Nogmaals: het is niet een gevalletje 'doe effe' zo werkt het inderdaad niet en is het ook zeker niet bedoeld.
Probleem is ook dat het verstand complexe oplossingen wíl.
Het wil helemaal geen simpele oplossing. Dat is niet hoe het verstand opereert. Het moet altijd een stappenplan hebben met minimaal 1 stap. Het verstand/de geest kán iets niet accepteren. De acceptatie is daarvóór. Je kunt het niet doen, je kunt alleen realiseren dat het al gedaan is.
Acceptatie in wezen is simpel (niet per se makkelijk): de situatie hoe deze nu is - wat deze ook is en hoe pijnlijk ook - erkennen en erin berusten. Het is dan door het diep genoeg door te laten dringen dat de aard van het "spul" waarvan het gevoel gemaakt is zich openbaart.
Hier doe je een hoop mensen erg teniet. Jij "vind" dat opgeven maar soms zijn er dingen gewoon zoals ze zijn en heeft het niks met opgeven te maken.
Sommige mensen kunnen gewoon niet meer van een middel afraken of kunnen gewoon die droombaan niet krijgen. Niet iedereen lukt het om piloot te worden. Dat heeft totaal niks met opgeven te maken maar met dat niet iedereen alles maar kan. De 1 is gewoon slimmer of beter dan rekenen dan de ander bijvoorbeeld.
Makkelijk om te zeggen tegen iemand met een iq van 60 dat het door opgeven komt dat hij die droombaan als piloot niet kan krijgen.
Dat is waar, daar was ik (weer) wat te kort door de bocht.
Uiteraard ben ik het met je eens dat (bijvoorbeeld) iemand met een IQ van 60 geen piloot kan worden.
Om het wat te nuanceren dan en ook puur mezelf (met kleine m) als voorbeeld te nemen:
Ik heb lang heel goed geweten dat er meer in mij zat dan eruit kwam. Toch koos ik eerst altijd voor de veilige opties, want dan bleef ik in mijn comfortzone. Ergens had ik wel dromen maar ik liet me leiden door angst in plaats van die dromen na te jagen. Dat is dan wel degelijk een voorbeeld van opgeven.
Het is denk ik altijd (in het algemeen gesproken, naar niemand specifiek gericht) belangrijk om goed bij jezelf na te gaan waar een keuze vandaan komt en vooral als je intuïtief weet dat iets goed voor je ontwikkeling is, om het dan te doen.
@Mezelf
En om terug te komen op de post van mij waar je eerst op reageerde:
Dit zijn allemaal acceptaties van gevoelens in het hier en nu. Niet het wel of niet accepteren van of je iets in de toekomst wel of niet kunt behalen.
Tussen die twee zit een wezenlijk verschil, omdat acceptatie van (gevoelens in) het hier en nu 100% mogelijk zijn. Waarom? Omdat ze alreeds plaatsvinden voordat we er ja of nee tegen kunnen zeggen. De acceptatie ervan is al gebeurt, het verdragen ervaren heeft al plaatsgevonden.
Het is de beëindiging van ons lijden naar de toekomst verplaatsen (projecteren) die ons verzekerd dat we in lijden blijven. De enige uitweg is hier en nu.
En om terug te komen op de post van mij waar je eerst op reageerde:
Dit zijn allemaal acceptaties van gevoelens in het hier en nu. Niet het wel of niet accepteren van of je iets in de toekomst wel of niet kunt behalen.
Tussen die twee zit een wezenlijk verschil, omdat acceptatie van (gevoelens in) het hier en nu 100% mogelijk zijn. Waarom? Omdat ze alreeds plaatsvinden voordat we er ja of nee tegen kunnen zeggen. De acceptatie ervan is al gebeurt, het verdragen ervaren heeft al plaatsgevonden.
Het is de beëindiging van ons lijden naar de toekomst verplaatsen (projecteren) die ons verzekerd dat we in lijden blijven. De enige uitweg is hier en nu.
Cath-R-Ella
Bewuste gebruiker
De enige dagen in je/het leven dat gaan 24u duren is de dag van je geboorte en dag dat je overlijd
MK-ULTRA
Bewuste gebruiker
Tenzij je klokslag twaalf in de nacht bent geboren, en of de pijp uit gaat. Even bij de handje uithangen ^^
StraffeNeel
Badass junkie
Ik heb ooit om klokslag twaalf uur in de nacht geprobeerd om met absint een otterburcht te etsen op de kofferbak van een oude Opel Mantra, echter da's helaas niet gelukt.
Trouwens gek dat ze het niet klokslagen twaalf uur noemen.
StraffeNeel
Badass junkie
Geploeterd en toch nog overwonnen! 💪
LucidLucy
Verslaafde in herstel
Nee hoor, morgen is nog zo'n dag die technisch gezien 25 uur duurt 😜
Is het niet andersom?
Je slaat een stuk(je) over van je eerste en laatste dag. De rest slaat je hart de volle 24 uren lang door.
Edit: laat maar. Je bedoelde "geen".
Laatst bewerkt:
_shikantaza
Badass junkie
Ik heb antwoorden gezocht in psychedelica terwijl ik niet eens wist wat m'n vraag was.
Similar threads
